چطور بفهمم هیپنوتیزم روی من اثر دارد یا خیر؟

این مطلب را به اشتراک بگذارید


چطور میتوانم قابلیت تلقین پذیری خود را در هیپنوتیزم ارزیابی کنم؟

هیپنوتیزم کننده‌ها مایلند، پیش بینی کنند آیا فرد قابلیت هیپنوتیزم شدن دارد یا نه. به دلیل همین موضوع آزمونهای عملی و بعد کتبی ابداع شد تا به سنجش این قابلیت بپردازد. در اینجا به برخی از آزمونهای عملی اشاره می کنیم. این آزمونها در حضور گروهی متشکل از 10 تا 12 نفر بیشترین تاثیر را دارد اما به شکل فردی نیز می تواند انجام شود:

تلقین رسیدن دستها به یکدیگر

تقریبا هفتاد درصد افراد به این تلقین جواب می دهند. پاسخ به آن کاملا به میزان تلقین پذیری فرد وابسته است. میتوان به فرد چنین گفت: “خوب حالا به من نگاه کنید … از شما میخواهم دستهای خود را به صورت افقی در سطح شانه‌ها بالا بیاورید در حالی که کف دستها رو به روی یکدیگر در حدود بیست سانتی متر از هم فاصله دارد. بسیار خوب حالا دستها را به صورتی که نشان دادم بالا بیاورید و چشمان خود را ببندید. به این موضوع فکر کنید که دستهای شما به سمت هم نزدیک می شود. نزدیک و نزدیک تر … به این فکر کنید که دستهای شما به سمت هم حرکت می کند تا به هم برسد…”

تلقین انحراف وضعیتی

به این آزمون نیز حدود هشتاد درصد افراد جواب مساعد می دهند. این آزمون فراوانترین آزمون استفاده شده برای ارزیابی تلقین پذیری است. از فرد می خواهیم در حالی که پشتش به ما است بایستد و پاهایش را به هم بچسباند. ما پشت سر او چنان می ایستیم که با بازوهای کشیده بتوانیم شانه ی وی را لمس کنیم و این کلمات را به او می گوییم: “چند لحظه‌ی بعد من از شما میخواهم به این موضوع فکر کنید که به سمت عقب می افتید. من کاملا پشت سر شما هستم و اجازه نخواهم داد به عقب متمایل شوید.”

تلقین آونگ شورول

در بسیاری موارد که فرد به آزمون های دیگر جواب نداده است به این شیوه پاسخ مثبت می دهد و می توان از آن برای القا هیپنوتیزم هم استفاده کرد. برای ساختن آونگ از رشته ای محکم به طول 60 سانتی متر استفاده می کنیم. به فرد می گوییم ساعد خود را روی دسته ی صندلی بگذارد و دست خود را طوری بلند کند که بتواند نخ را به صورت آویزان میان شصت و انگشت اشاره ی خود بگیرد و سپس به او می گوییم: “به انتهای نخ نگاه کن و چشمهایت را به آن بدوز … حالا فکر کن که انتهای نخ به جلو و عقب حرکت می کند … جلو و عقب. در ذهن خود مجسم کن که انتهای نخ به جلو و عقب حرکت می کند … حرکتش بیشتر می شود … بیشتر و بیشتر …”

این آزمونها به درمانگر کمک می کند که آمادگی فرد را برای هیپنوتیزم شدن محک بزند. در صورتی که پاسخ فرد مساعد بود می توان به وی گفت که در هیپنوتیزم نیز فرایندی مشابه این آزمونها رخ میدهد. هرگاه پاسخ قابل قبولی دیده نشد باید برای آماده کردن فرد، کاهش مقاومت وی و زدودن پیش داوری‌های او زمان بیشتری صرف کرد.

این آزمونها فقط تلقین پذیری فرد را در هیپنوتیزم نشان می دهند و به معنای اینکه فرد در دیگر امور زندگی خود دهن بین و بی اراده است نمی باشد. فقط به این معناست که در فرایند هیپنوتیزم مقاومت کمتری از خود نشان میدهد و نتیجه بهتری میگیرد.

منبع: کتاب هیپنوتیزم به زبان ساده؛ نویسنده: دکتر علی فیروز آبادی، نشر: قطره.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*

code