چطور بفهمم هیپنوتیزم روی من اثر دارد یا خیر؟

هیپنوتیزم

چطور میتوانم قابلیت تلقین پذیری خود را در هیپنوتیزم ارزیابی کنم؟

هیپنوتیزم کننده‌ها مایلند، پیش بینی کنند آیا فرد قابلیت هیپنوتیزم شدن دارد یا نه. به دلیل همین موضوع آزمونهای عملی و بعد کتبی ابداع شد تا به سنجش این قابلیت بپردازد. در اینجا به برخی از آزمونهای عملی اشاره می کنیم. این آزمونها در حضور گروهی متشکل از 10 تا 12 نفر بیشترین تاثیر را دارد اما به شکل فردی نیز می تواند انجام شود:

تلقین رسیدن دستها به یکدیگر

تقریبا هفتاد درصد افراد به این تلقین جواب می دهند. پاسخ به آن کاملا به میزان تلقین پذیری فرد وابسته است. میتوان به فرد چنین گفت: “خوب حالا به من نگاه کنید … از شما میخواهم دستهای خود را به صورت افقی در سطح شانه‌ها بالا بیاورید در حالی که کف دستها رو به روی یکدیگر در حدود بیست سانتی متر از هم فاصله دارد. بسیار خوب حالا دستها را به صورتی که نشان دادم بالا بیاورید و چشمان خود را ببندید. به این موضوع فکر کنید که دستهای شما به سمت هم نزدیک می شود. نزدیک و نزدیک تر … به این فکر کنید که دستهای شما به سمت هم حرکت می کند تا به هم برسد…”

تلقین انحراف وضعیتی

به این آزمون نیز حدود هشتاد درصد افراد جواب مساعد می دهند. این آزمون فراوانترین آزمون استفاده شده برای ارزیابی تلقین پذیری است. از فرد می خواهیم در حالی که پشتش به ما است بایستد و پاهایش را به هم بچسباند. ما پشت سر او چنان می ایستیم که با بازوهای کشیده بتوانیم شانه ی وی را لمس کنیم و این کلمات را به او می گوییم: “چند لحظه‌ی بعد من از شما میخواهم به این موضوع فکر کنید که به سمت عقب می افتید. من کاملا پشت سر شما هستم و اجازه نخواهم داد به عقب متمایل شوید.”

تلقین آونگ شورول

در بسیاری موارد که فرد به آزمون های دیگر جواب نداده است به این شیوه پاسخ مثبت می دهد و می توان از آن برای القا هیپنوتیزم هم استفاده کرد. برای ساختن آونگ از رشته ای محکم به طول 60 سانتی متر استفاده می کنیم. به فرد می گوییم ساعد خود را روی دسته ی صندلی بگذارد و دست خود را طوری بلند کند که بتواند نخ را به صورت آویزان میان شصت و انگشت اشاره ی خود بگیرد و سپس به او می گوییم: “به انتهای نخ نگاه کن و چشمهایت را به آن بدوز … حالا فکر کن که انتهای نخ به جلو و عقب حرکت می کند … جلو و عقب. در ذهن خود مجسم کن که انتهای نخ به جلو و عقب حرکت می کند … حرکتش بیشتر می شود … بیشتر و بیشتر …”

این آزمونها به درمانگر کمک می کند که آمادگی فرد را برای هیپنوتیزم شدن محک بزند. در صورتی که پاسخ فرد مساعد بود می توان به وی گفت که در هیپنوتیزم نیز فرایندی مشابه این آزمونها رخ میدهد. هرگاه پاسخ قابل قبولی دیده نشد باید برای آماده کردن فرد، کاهش مقاومت وی و زدودن پیش داوری‌های او زمان بیشتری صرف کرد.

این آزمونها فقط تلقین پذیری فرد را در هیپنوتیزم نشان می دهند و به معنای اینکه فرد در دیگر امور زندگی خود دهن بین و بی اراده است نمی باشد. فقط به این معناست که در فرایند هیپنوتیزم مقاومت کمتری از خود نشان میدهد و نتیجه بهتری میگیرد.

منبع: کتاب هیپنوتیزم به زبان ساده؛ نویسنده: دکتر علی فیروز آبادی، نشر: قطره.

کاربرد هیپنوتیزم در کاهش وزن

جذب لاغری


کاربرد هیپنوتیزم در کاهش وزن

عوامل روانشناختی در ایجاد چاقی نقش تعیین کننده‌ای بازی می‌کند. هیپنوتیزم می‌تواند در جهت تسهیل روند رعایت رژیم غذایی مناسب از سوی فرد کمک کننده باشد. مستقیم‌ترین و ساده‌ترین رویکرد این است که به فردی که در حال هیپنوتیزم شدن است مطلبی شبیه به این گفته شود: “از این زمان به بعد تو رژیم غذایی خود را رعایت می‌کنی و با این کار وزن تو به اندازه‌ای که لازم است کاهش می‌یابد و به هیچ‌وجه در رعایت رژیم غذایی خود کوتاهی نمی‌کنی. تو تنها ….. کالری در روز مصرف می‌کنی، در فاصله بین وعده‌های غذایی چیزی نمی‌خوری، هر وعده‌ی غذا را با احساس سیری تمام می‌کنی و هیچ فکری درباره‌ی خوراکی در بین وعده‌های غذا نداری. دیدن غذا و افرادی که غذا می‌خورند هیچ تاثیری بر تو ندارد چرا که توجهی به آنها نداری، تو می‌توانی آنها را نادیده بگیری. اگر به رستوران یا به مهمانی بروی همان قدر که لازم است می‌خوری و هیچ مشکلی در این زمینه نخواهی داشت حتی اگر لازم باشد مقداری غذا در بشقاب باقی بماند. هر بار که خود را وزن می‌کنی و می‌بینی که مقداری از آن کاسته شده است احساس خوبی به تو دست می‌دهد.”

اگر در رژیم غذایی، غذاهای خاصی وجود داشته باشد می‌توان از آنها در حین تلقین نام برد و احساس مثبتی را به فرد درباره‌ی آنها القا کرد. هرگاه چنین رویکرد مستقیمی کارایی لازم را نداشت می‌توان از روش غیر مستقیم که بر شرطی کردن فرد استوار است استفاده کرد، به طور مثال می‌توان خوردن برخی غذاها را با احساس نامطبوع همراه کرد.

منبع: کتاب هیپنوتیزم به زبان ساده؛ نویسنده: دکتر علی فیروز آبادی، نشر: قطره.